Afzwaaiende regio-coördinator Margreet Achterhuis houdt hoop voor Servië
Stichting Hulp Oost-Europa (HOE) bestaat 50 jaar
Margreet Agterhuis (69) zet zich al ruim 43 jaar in als vrijwilliger voor Stichting Hulp Oost- Europa (HOE). Na dit jaar stopt ze als regiocoördinator van Servië. Wat dreef haar om zich zo lang in te zetten voor de stichting? En welke rol speelt HOE vandaag in het Balkanland? “Wat je voor een ander doet, doe je uiteindelijk voor de Heere Jezus.”
Wat motiveert u al 43 jaar om u in te zetten voor Stichting HOE?
“Als kind las ik in een kinderbijbel uit Mattheüs 25: ‘Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven.’ Dat werd mijn drijfveer: wat je voor een ander doet, doe je uiteindelijk voor de Heere Jezus. Dat is mijn diepste motivatie.”
Welke grote veranderingen zag u in die tijd en hoe ziet u de toekomst?
“Oorspronkelijk hield de stichting zich bezig met bijbelsmokkel. In het begin gaf HOE ook financiële steun aan predikanten. Inmiddels ligt de nadruk op toerusting van gemeenten, onderwijs en diaconale projecten. We willen geen langdurige afhankelijkheid creëren. Daarom streven we ernaar dat projecten maar voor een bepaalde tijd ondersteund worden en dat de lokale gemeenten ze zelf voortzetten. Winterhulp is bijvoorbeeld wel iets wat steeds nodig blijft, omdat juist ouderen en arme gezinnen niet voldoende middelen van bestaan hebben. De situatie in Servië geeft zorgen, ondersteuning is nog steeds nodig.”
Wat is de rol van HOE in Servië?
“We proberen vooral onze broeders en zusters in Servië te bemoedigen. In de kleine hervormde kerk daar is vooral toerusting belangrijk. HOE helpt conferenties te organiseren voor onder andere predikanten en jeugdleiders. Bij de Roma-gemeenten gaat het, naast toerusting, vooral om diaconale hulp: voedselhulp, ouderenzorg en extra hulp voor kinderen na schooltijd. Ook de gehandicaptenzorg heeft onze steun nodig, de voorzieningen zijn daar minimaal. De bijdrage van HOE aan de zomerkampen is van Stichting Hulp Oost-Europa grote waarde: kinderen uit verschillende gemeenten ontmoeten elkaar en sluiten vriendschappen voor het leven. De diaconale jongerenreizen die HOE organiseert, ervaren de mensen als een bemoediging: er wordt naar hen omgezien. En er is ook wederkerigheid: jongeren ontmoeten elkaar en leren daarvan.”
Met weinig middelen weten mensen in Servië toch veel te doen
Welk moment of welke ontmoeting heeft u het meest geraakt?
“Zo’n twintig jaar geleden waren we met dominee László Harangozo op bezoek bij een oude vrouw. Ze was blind en woonde in een klein huisje, maar ze straalde. Ze zei: ‘God heeft mij één talent gegeven en dat is: manden maken. Ik ben dankbaar voor dat ene talent.’ Wat mij zo raakte, was de tevredenheid en het geloof dat deze vrouw uitstraalde. Ze keek niet naar wat ze niet had, maar was dankbaar voor wat er wél was.”
Wat kunnen wij in Nederland leren van onze broeders en zusters in Servië?
“Dankbaarheid, volharding en gastvrijheid. Met weinig middelen weten mensen toch veel te doen. Wij hebben vaak allerlei voorwaarden en middelen nodig als wij iets willen, maar daar laten ze zien dat je ook met weinig veel kunt doen.”