column
Alverzoening
Het einde van de hel van Reinier Sonneveld is verkozen tot beste theologische boek van 2025. Daarmee krijgt de leer van de alverzoening – die door de kerkgeschiedenis heen wel aanwezig was in de marge, maar steeds als dwaalleer werd afgewezen – plots een ereplaats. Hoe verdrietig ook, het verbaast me niet.
Nadat het scheppingsverhaal met een evolutionistische korrel zout is genomen, verschijnt in 2018 het boek Het vergeten evangelie. In dit boek rekent Sonneveld af met het idee dat Jezus naar de aarde kwam om in onze plaats te sterven. En ja, als ‘verzoening door voldoening’ gezien wordt als blasfemisch, is de stap naar het einde van de hel klein. Je kunt niet anders.
Ik las in de afgelopen weken het boek Christianity and Liberalism van nieuwtestamenticus J. Gresham Machen. Met profetische helderheid beschrijft hij in 1923 het ‘andere evangelie’ van het liberalisme. Liberaal christendom, dat verzoening door voldoening, de onfeilbaarheid van de Bijbel en de kracht van belijdenisgeschriften ontkent, is volgens hem geen christendom meer te noemen.
“Het hart van het liberalisme is het verlies van zondebesef”, schrijft Machen. Zolang we God niet serieus nemen, zullen we ook nooit de zonde serieus nemen. Dan zien we Jezus alleen als voorbeeld en niet als Zaligmaker. Machen waarschuwt dat de kerk niet zozeer van buitenaf wordt bedreigd, maar van binnenuit.
Ik vraag me af hoe Sonnevelds laatste boek zal overkomen bij vervolgde christenen in Laos
"*" geeft vereiste velden aan