Gek is dat: als dingen tijdelijk zijn, ervaar je het leven anders. Op vakantie kijk je bewuster om je heen. Je geniet meer van koffie, een boek en elkaar. Het voelt anders dan thuis. Wat tegenvalt, kun je makkelijker relativeren. Het vakantiehuisje was toch niet zo mooi als op de foto’s. De camping ligt aan een drukke weg. Maar je kunt het allemaal hebben, want je weet: dit is even. Straks zijn we weer thuis.
In het vorige artikel (De Waarheidsvriend 51) zochten we naar het avontuur van Gods grotere verhaal. Eindtijdprediking focust niet op voorspellen, maar op vertellen. Het schetst een visioen waarbij we hoopvol kunnen leven. Het legt verbinding tussen het blijvende en het tijdelijke. Hoe kan zulke verkondiging ons leven verdiepen en verrijken?
Tijdelijk als blijvend behandelen
Misschien is als eerste een eerlijke erkenning helpend. Wij verwachten gewoon snel van tijdelijke dingen blijvende betekenis. Het punt is niet dat we van alles hier en nu liefhebben – dat is juist goed en mooi. De vraag is wel hoe we dat doen. We hebben lief alsof iets of iemand er altijd zal zijn. En vervolgens hangen we al ons geluk aan hen op. Daarmee wordt liefde een krampachtige poging om het tijdelijke te behouden. Maar die last kan niets of niemand dragen. Het overvraagt deze wereld. Want alles verandert. Alles is getekend door tijdelijkheid. Want op een dag laten we alles los. Dat vraagt om prioriteiten. We brengen volgorde aan in wat we belangrijk vinden in het leven. Eindtijdprediking is daarmee ook prioriteitsbepaling. Als wat tijdelijk is bovenaan staat, loop je het risico het blijvende te verliezen. Als je al je geld op het tijdelijke zet en het tijdelijke valt weg, dan sta je met lege handen.
Soms schrik je ervan hoe we ook in de kerk hier-en-nu zijn gaan denken
Tijdelijk als tijdelijk behandelen
Het is dus van groot belang met het tijdelijke om te gaan voor wat het is: tijdelijk. Dat betekent niet dat je het veronachtzaamt. Verwachten van morgen is niet hetzelfde als verachten van vandaag. Sterker nog: je doet het leven meer recht als je er gezonde verwachtingen van hebt. Hebreeën 13 maakt die verbinding prachtig duidelijk. Neem nou drie belangrijke thema’s in onze samenleving. Hoe ga je om met wie er welkom is (vers 2), je relaties (vers 4), je geld en bezit (vers 5)? Telkens wordt een andere omgang met het tijdelijke bepleit omdat je weet van het blijvende. Gastvrijheid omdat er engelen zijn. Zuivere liefde omdat er een oordeel komt. Niet altijd maar meer hoeven omdat je in God al genoeg hebt en houdt.
Voortdurend worden wij gevormd voor een hier-en-nu-wereld. Je sluit je grenzen en je deur omdat je eerst moet zorgen dat je het zelf goed hebt. Als relaties niet meer goed voelen, ga je twijfelen aan trouw. Want je hebt maar één leven en het is zonde dan niet aan jezelf toe te komen. Je koopt en spaart jezelf steeds een stukje hoger op de ladder. Want je moet wel aan je pensioen denken. Soms schrik je ervan hoe we ook in de kerk hier-en-nu zijn gaan denken. We belijden God op zondag en leven maandag alsof Hij niet bestaat. Als het tijdelijke tijdelijk is, kan ik er toch niet mee omgaan alsof het blijvend is? Dan kan ik niet hebben om te houden. Dan kan ik niet krampachtig liefhebben alsof alles anders verloren is. Dan kan ik mijn eigen veilige ruimte niet begrenzen alsof ik zo vrede vind.
"*" geeft vereiste velden aan