Luuk doet belijdenis

Wanneer wist je: ik wil belijdenis doen?
“Begin januari merkte ik dat het verlangen om belijdenis te doen steeds concreter werd. In de periode daarvoor hadden we verschillende thema’s behandeld tijdens de belijdeniscatechisatie. De gesprekken daarover hebben mij echt aan het denken gezet. Daarna hadden we het over de heilige doop. Dat raakte me op een bijzondere manier. Bij mijn doop hebben mijn ouders een keuze gemaakt en beloften uitgesproken. Hoe mooi is het dan dat ik nu zelf die keuze mag bevestigen en daar mijn eigen ‘ja’ op mag geven. Tegelijk mag ik daarmee ook dankbaarheid uitspreken. Dankbaarheid naar mijn ouders, die mij het geloof hebben meegegeven. Dankbaarheid naar de kerk, waar ik mocht groeien. En boven alles dankbaarheid naar God, Die al die tijd aanwezig is geweest. Al die momenten hebben mijn keuze om belijdenis te doen alleen maar sterker gemaakt en bevestigd.”

Wat heeft jou tijdens de belijdeniscatechisatie het meest aangesproken?
“Wat mij tijdens de belijdeniscatechisatie het meest heeft aangesproken, was eigenlijk het moment waarop mijn onzekerheid werd doorbroken. In het begin twijfelde ik sterk of ik wel ‘klaar’ was om belijdenis te doen. Ik wilde het heel graag, maar ik worstelde met de vraag: ben ik daar wel goed genoeg voor? Toen we het over de rechtvaardiging en heiliging hadden, viel voor mij veel op zijn plek. We bespraken toen een uitspraak van Maarten Luther: simul iustus et peccator – ‘tegelijk rechtvaardig en zondaar’. Dat raakte mij diep. Het maakte duidelijk dat je als christen niet eerst perfect hoeft te zijn om ‘ja’ te mogen zeggen tegen God. We blijven mensen die fouten maken en blijven worstelen met zonde, en toch mogen we tegelijkertijd rechtvaardig zijn in Christus. Uiteindelijk is er maar Eén Die werkelijk zonder zonde is. Dat moment heeft mij het meest aangesproken en is doorslaggevend geweest in mijn keuze om belijdenis te doen.”