Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?
Nooit meer door Hem verlaten
Hoe vaak zal aan een sterfbed Psalm 23 niet zijn gelezen? Die vertrouwde woorden: “Al ging ik ook door een dal vol schaduw van de dood, ik zou geen kwaad vrezen, want U bent met mij.” Wat biedt meer houvast, meer troost dan in dat aangrijpende uur te weten dat God met ons is? De Heere Jezus is met ons, omdat Hij door God was verlaten.
Een van de ergste dingen die wij in het leven kunnen meemaken, is dat wij er helemaal alleen voor staan. Dat er niemand is op wie je kunt terugvallen, door alles en iedereen verlaten. Een diepdonker dal waarin zovelen verkeren. De Sudanese vrouwen en meisjes die zijn overgeleverd aan verkrachtende en moordzuchtige milities. Het slachtoffer dat geen gehoor vindt. De jongere in de greep van zijn depressie en angsten. De patiënt in het ziekenhuis, wakker in de nacht. De dader die in zijn gewetensnood niet weet bij wie hij zijn hart kan uitstorten. De stervende in zijn doodsnood… Zovelen, eenzaam en verlaten.
Ook door God verlaten?
Ook door God verlaten? Voor veel psalmisten voelde dat wel zo. Denk aan Psalm 22. De beeldtaal (worm, stieren, leeuwen, honden) kan het niet krachtiger uitdrukken. Wie afgaat op wat hij ziet, ervaart, voelt, herkent wat hier wordt uitgeroepen: “Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?” Een grotere eenzaamheid is niet denkbaar.
"*" geeft vereiste velden aan