We leven steeds meer op onszelf, het leven gaat steeds sneller en we moeten voortdurend presteren; geluiden die we veel horen. Het rapport ‘Op de rem’ van de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving (RVS) geeft aan dat te veel mensen stress ervaren, oververmoeid zijn en moeite hebben met relaties. We leven in een hypernerveuze samenleving waarin het welzijn van jong en oud bedreigd wordt.
Verbinding, vertraging en verscheidenheid: dat zijn de drie oplossingsrichtingen die de RVS voorstelt. Met deze oplossingen zijn we in de kerk niet onbekend. In de kerk verstillen we, we vormen een gemeente met veel verschillende mensen en we leven in gemeenschap met elkaar. Opvallend is dat de RVS erop wijst dat zelfhulpboekjes niet altijd iets oplossen. Die werpen een mens terug op eigen kracht, wat individualisme in de hand werkt.
Gevoelig voor trends
Toch laat deze problematiek ook zijn sporen na in de gemeente. Denk alleen al aan hoe moeilijk het is om mensen te vinden die ruimte en tijd hebben om een ambt te bekleden of vrijwilligerswerk te doen. Ook als christenen worden we beïnvloed door ontwikkelingen in de samenleving. We hebben het druk, verwachten veel van onszelf en vinden het moeilijk om ons te verbinden met anderen. Het is niet vreemd dat gemeenteleden hierin vastlopen.
Vaderhart
Martin, een jongeman van ongeveer 30 jaar, arriveerde begin 2025 met een burn-out in De Herberg. “Het is geen zwakte of falen als je een tijdje eruit stapt om rust te zoeken en te vinden bij God”, vertelt hij. “Ik kon echt niet meer thuis zijn.
Omarming
De eerste twee weken van Martins verblijf stonden in het teken van tot rust komen. Martin: “Pas in de rust werden zaken helder en kon ik gaan loslaten. Ik hoefde in De Herberg niet aan verwachtingen te voldoen. Ik mocht zijn wie ik was. Ik merkte dat ik intens verlangde naar liefde, aandacht en bevestiging, maar dat ik dit zocht bij mensen en niet bij God.” Deze ontdekking maakte dat hij voor zijn gevoel afbrokkelde. Wie was hij nog, als niemand iets van hem verwachtte, als hij niet hoefde te presteren?
“Het schilderij van Rembrandt dat in de kapel hangt, raakte me enorm. Ik was de oudste zoon die het allemaal wel wist. Ik zag de omarming van de Vader en stelde me voor dat ik die jongste zoon was. Zo veel liefde, dat voelde erg ongemakkelijk voor mij. Ik kon daar niet mee omgaan, ik voelde Gods omarming niet.”
Afstand
Bij Martin bleken zijn burn-out en opgejaagd gevoel een diepere oorzaak te hebben. Vertraging is dan niet de enige oplossing, er is meer nodig. Oude patronen moeten worden afgeleerd en nieuwe gewoontes ontwikkeld. De thuissituatie is niet altijd de beste plek hiervoor. Maar al te snel val je terug in het oude gedrag. Tijdelijke afstand van de thuissituatie kan helpend zijn om je bewust te worden van niet-helpende patronen en om jezelf op een gezonde manier te verbinden met God en anderen. De groep speelde hierin een belangrijke rol, vertelt Martin. “Ik hoefde mezelf in de groep niet groot te houden. Het helpt enorm dat je weet dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Daardoor voelde het veilig om in De Herberg te zijn en kon ik me ook makkelijker met anderen verbinden.”
"*" geeft vereiste velden aan