Column Hans
Tussen kerk en kerker: waar sta jij?
Er is één opvallende overeenkomst tussen een predikant en een gevangenisdirecteur: beiden hopen dat mensen anders weggaan dan ze gekomen zijn. De verschillen? De predikant ziet ze graag weer terug, de gevangenisdirecteur liever nooit meer. De predikant hoopt op bekering, de gevangenisdirecteur op het voorkomen van recidive. Waar de predikant zondaren ziet, ziet de bajesdirecteur criminelen. Zondaar zijn gaat overigens verder dan crimineel zijn. Van de tien geboden hebben er maar drie het strafrecht gehaald: niet doden, niet stelen en geen vals getuigenis (meineed). Voor de rest bemoeit de rechter zich liever niet met afgoderij, overspel of wat mensen in hun hart begeren.
Van tijd tot tijd peins ik over het terrein tussen kerk en kerker. Vooral als ik hoor over gruwelijkheden die mensen elkaar aandoen. Een zedenzaak uit Barendrecht met 31 jonge kinderen als slachtoffer. Een zoon die zijn moeder in Hellevoetsluis onthoofdt met een bijl. Of een overval van twee jongens op een juwelierszaak in Capelle aan den IJssel. Abeer Fahad, eigenaresse, dacht dat ze het niet zou overleven: “In mijn hoofd nam ik afscheid van mijn man, kinderen en kleinkinderen en vroeg God hen te beschermen. De man keek me recht in de ogen en bleef zeggen dat ik stil moest zijn.” Het was al de derde keer dat ze slachtoffer werd.
"*" geeft vereiste velden aan