Vier jaar oorlog in Oekraïne

Door: Arjan van den Noort

Werelddiaconaat

02-04-2026

Al vier jaar lang wordt Oekraïne aangevallen door Rusland. Russische raketten en drones troffen steden als Odessa al herhaaldelijk. De beelden van verwoeste straten en het enorme leed bereikten ook ons in Nederland. Maar wie veertig kilometer oostwaarts rijdt, de grens over naar Moldavië, ontdekt dat de oorlog daar niet ophoudt. Er vallen geen bommen, maar je ziet een land dat worstelt met toenemende armoede, oplopende prijzen en groeiende moedeloosheid.

Tijdens een werkbezoek in februari voor Stichting HOE (Hulp Oost-Europa) zag ik hoe zichtbaar hoog de prijs is die Moldavië betaalt voor de oorlog in Oekraïne. Niet ver over deze grens ligt Antonești, een dorpje met minder dan tweedui‍zend inwoners. Onderweg ernaartoe zien we steeds meer auto’s met een Oekraïens kenteken. Vlak voor het dorp staat een bord met het opschrift ‘borderzo‍ne’. De grens naar Oekraïne ligt slechts enkele kilo‍meters verderop. Langs de weg staan oude, verval‍len huizen. Boven ons hangen de gasbuizen die van paal naar paal slingeren.

Aan de rand van het dorp staat een grote, crème‍kleurige kerk, met daarnaast een klein bijgebouw. Het behoort tot de Baptist Union in Moldavië. Hier ondersteunt stichting HOE een project dat is voortgekomen uit een actie van het Reformatorisch Dagblad in 2020, waarbij geld is opgehaald voor armoedebestrijding in Moldavië. Elke dag komen hier ouderen en kinderen samen om gezamenlijk een warme maaltijd te eten. De kinderen krijgen huiswerkbegeleiding. Het is een plek van ontmoe‍ting voor veel mensen.

Gevaarlijk dichtbij

De coördinator van dit opvangcentrum is Dyana Taran. Terwijl we aan een houten tafel zitten, vertelt zij hoe dichtbij de oorlog werkelijk is gekomen. “Ongeveer een maand geleden heeft Rusland een belangrijke brug gebombardeerd op de grens tussen Moldavië en Oekraïne. Dat is een kwartier rijden vanaf hier. Nu moeten we een uur omrijden om bij familie over de grens te komen. Zelf heb ik niets gemerkt van het bombardement, maar mijn nicht wel”, vertelt Dyana, terwijl ze wijst naar haar nicht. “Zij woont in een dorp hier verderop. Ze heeft de bommen horen vallen die dag.”

Even later vertelt ze dat er vlak bij haar huis een Russische drone is neergestort. “Vroeger dacht ik altijd dat Moldavië veilig was. Het was een land zon‍der conflicten. Dat is nu wel anders, maar ik heb er nog nooit over nagedacht om te vertrekken vanwege de oorlog.”