Onze kerk slaagt er maar niet in duidelijkheid te krijgen over het Israël-Palestina-conflict. Op dit moment zit de kerk in een spagaat: enerzijds de rodelijnbeweging, die zich pro- Palestijns en anti-Israël opstelt, en anderzijds de pro-Israëlbeweging, die vasthoudt aan het officiële standpunt van de kerk zoals vastgelegd in artikel 1, lid 7 van de kerkorde: ‘De kerk is geroepen gestalte te geven aan haar onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël.’
De kerk, en met name het moderamen, krijgt het met de dag moeilijker. Zo langzamerhand ontstaat de indruk dat de leiding van de kerk in een slachtofferrol kruipt om zich de kritiek van het lijf te houden. Het moderamen beklaagt zich over het feit dat het, ondanks zijn integere inspanningen, niet begrepen wordt. Dat het conflict in en rond Israël ingewikkeld is en onoplosbaar lijkt, is bekend. Maar juist in zo’n situatie is een helder en richtinggevend woord nodig. Daar wordt van alle kanten op aangedrongen. Maar dat gebeurt niet. Het moderamen verschuilt zich achter de ingewikkeldheid van de problematiek.
Brief moderamen
Op vrijdag 20 maart was er een demonstratie bij het dienstencentrum van de PKN in Utrecht. De demonstranten hebben Palestijnse vlaggen en speldjes bij zich en tonen borden: ‘PKN, zeg nee tegen apartheid’. Het is de derde keer dat predikanten, gemeenteleden en theologen een rodelijnprotest organiseren voor het gebouw van de PKN in Utrecht, zo bericht Trouw (21-03-26). Omdat het moderamen van de synode een andere vergadering heeft, verontschuldigt het zich in een excuusbrief. Alles wat de laatste tijd gezegd is, wordt daarin herhaald. Een deel van die brief staat hieronder afgedrukt.
Utrecht, 17 maart 2026
Aan de organisatoren van de bijeenkomst op 20 maart
Zusters en broeders,
Op 20 maart hebt u aangekondigd om in Utrecht op het terrein van de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland bijeen te komen, voor een liturgische bijeenkomst/demonstratie in de 40-dagentijd. De waardigheid van de zaak die u behartigt staat voor ons niet ter discussie. U weet, die delen we met elkaar.
Als het gaat om Israël en Palestina hebben we de afgelopen maanden geluisterd, geschreven, geleerd, gehandeld, gebeden, gereisd, gelobbyd, ons uitgesproken en gecommuniceerd. U kunt onderaan deze open brief een paar van die fragmenten lezen en zien. We snakken immers gezamenlijk naar recht en veiligheid, gemeenschap en vreugde, en we committeren ons daaraan. We zien het als roeping van onze kerk om te werken aan netwerken van mensen die dát delen. Tijdens onze laatste reis waren we onder de indruk van Israëli’s en Palestijnen, joden, moslims en christenen, die elkaar vasthielden in hun gezamenlijke strijd voor recht en vrede. Op die weg trekken we graag met elkaar op.
"*" geeft vereiste velden aan