… en zich niet houdt aan het hoofd.
Geheimenis van God en van Christus
Christus gebruikte de tijd na Pasen om Zijn leerlingen te onderwijzen in de betekenis van Zijn leven, Zijn lijden, dood en opstanding. Hij trekt de aandacht van ons hart naar Hem toe.
De brieven laten zien dat het Evangelie van de Gekruisigde altijd onder vuur ligt. De vrede waarvan de opgestane Christus spreekt, is een vrede die keer op keer bedreigd wordt. In de kern komt het meestal hierop neer: er wordt aan het Evangelie iets toegevoegd. In Kolosse gebeurde dat op een bijzondere manier. Iemand die beweert een hoger geestelijk inzicht te hebben, een ‘kenner van de geestelijke werkelijkheid’, brengt de geesten op hol. Hij dwingt de onervaren gelovigen tot de onderhouding van de Joodse feestkalender. Waarschijnlijk als opstapje naar zijn kernthema: (zelf)vernedering en engelenverering (2:18).
Met name dat laatste is niet eenvoudig te duiden. Werden in Kolosse engelen vereerd, in die zin dat zij aangeroepen werden om hulp en bescherming? Of was het vasten een opstapje naar een zuiverheid waarin wij mensen God kunnen verheerlijken zoals de engelen dat doen? Ik vermoed het laatste.
Laten we eerlijk zijn: dat komt gewichtig over. Wie zou er iets van durven zeggen? Een mens die zegt zulke ‘geestelijke hoogten’ te bereiken, daar steek ik maar schril bij af. Zo moet het in Kolosse ook gegaan zijn: Hij komt tot de hoogte van het engelenlied, terwijl wij altijd weer terug moeten naar het zondaarsgebed. En je kruipt in je schulp.
"*" geeft vereiste velden aan