Vrijwel elke kerk heeft wel een crècheruimte met bakken speelgoed. Wat als je die doordeweeks openzet voor gezinnen uit de buurt? De IZB publiceerde de brochure Speelcafé. Spelend dichterbij over deze eenvoudige vorm van missionair werk die in Engeland op veel plekken onderdeel van kerk-zijn is.
In het Verenigd Koninkrijk openen wekelijks duizenden kerken hun deuren voor peuters en hun (groot)ouders. Het concept is even simpel als effectief: de kleintjes spelen naar hartenlust, terwijl hun ouders en grootouders elkaar spreken bij de koffie. In deze ‘Moms and toddler groups’, geleid door vrijwilligers, voelen kinderen zich geliefd, weten ouders zich gezien en ontstaan er nieuwe vriendschappen. Sommige gezinnen raken op deze manier zelfs (weer) betrokken bij kerk en geloof, zo blijkt uit onderzoek.
Nu is de Nederlandse context de Engelse niet, maar je zou zeggen dat hier voor Nederlandse kerken ook kansen liggen. Want eigenlijk vraagt het weinig investering om een speelcafé te beginnen. Bijna elke kerk heeft wel een crècheruimte met bakken speelgoed voor de kleinsten, een verschoonkussen in de wc en een keukentje waar talloze bakken kerkkoffie worden gezet.
Een speelcafé is een plek waar kinderen met hun (groot)ouders samen naartoe komen om te spelen en anderen te ontmoeten. Hoewel er veel variaties op het speelcafé zijn te bedenken, is het basisconcept dus simpel. Voor de kinderen is er voldoende speelgoed en ruimte om te spelen, voor volwassenen is er een plek om even rustig te zitten of elkaar te ontmoeten, en voor iedereen is er iets te drinken en te eten. Er kan een voorleeskwartiertje zijn, een knutselwerk gemaakt worden of een opvoedcoach uitgenodigd worden. Maar een speelcafé is dus niet een club waar kinderen worden afgeleverd om na anderhalf uur weer opgehaald te worden door hun ouders. De sleutel is het bieden van een tijd en plaats waar jong én oud elkaar kunnen ontmoeten.
Kerk en buurt
Veel kerken met een missionair verlangen zijn zoekende hoe ze in contact kunnen komen met randleden of met de wijk. Bewogen door Gods liefde willen ze het goede nieuws delen met mensen die er niet (meer) bekend mee zijn, tot zegen zijn voor de buurt. Maar ja, hoe kom je als kerk en buurt met elkaar in contact? Vaak raken die werelden elkaar niet echt. De buurt heeft meestal maar weinig te zoeken in het kerkgebouw. Voor de meeste activiteiten die daar doordeweeks plaatsvinden – kerkdiensten, catechisatie, club, vrouwenvereniging en koor – moet je echt wel iets hebben of willen met geloof. Kerken vinden het op hun beurt vaak lastig om die connectie met de buurt te maken. Wat zijn goede aanknopingspunten? Zitten mensen wel op activiteiten vanuit de kerk te wachten?
"*" geeft vereiste velden aan