Wat een multiculturele kerk met je geloof doet

Door: ds. L.L. van den Dool

Ambt

28-05-2026

Het is een les die elke predikant vroeg of laat leert: Gods roeping komt zelden overeen met onze eigen agenda’s. Mijn weg leidde van de vertrouwde hervormde gemeente in Broek op Langedijk in het voorjaar van 2025 naar de kleurrijke, multiculturele kerk Hoop voor Noord in Amsterdam. Een overstap die menselijkerwijs niet voor de hand lag, maar waarin we keer op keer mochten ervaren hoe God deuren opende.

Na vier jaar gediend te hebben in Broek op Langedijk, groeide het besef dat het werk daar nog niet af was. We kregen sterk de indruk dat we nog twee jaar moesten blijven. Achteraf bleken die twee jaar essentieel; niet alleen voor de gemeente, maar ook voor de vorming van ons gezin.

Toen er in die periode vacante gemeenten belden met de vraag of we openstonden voor een roeping, was het antwoord steevast hetzelfde: we hebben de overtuiging dat we nog twee jaar in Broek op Langedijk moeten blijven. De meeste beroepings‍commissies reageerden daarop met veel begrip, maar ook met de logische vervolgstap om verder te zoeken naar een andere herder en leraar. Dat was het vertrouwde patroon. Totdat die ene middag de voorzitter van Hoop voor Noord belde.

“Daar kunnen we wel op wachten”

Ik gaf mijn inmiddels standaardantwoord: “Ik hoop hier nog anderhalf jaar te blijven.” De reactie aan de andere kant van de lijn was echter totaal onver‍wacht: “Dan wachten we daar toch op?”

Het was een antwoord dat me overviel en een pro‍ces in gang zette waarin God, door alle menselijke bezwaren heen, begon te spreken. En bezwaren waren er genoeg. Wij hadden onze bedenkingen bij de anonimiteit en de intensiteit van de stad, zeker met een jong gezin. Bovendien kwam de vraag uit een ander kerkverband, wat de nodige juridische en kerkordelijke vragen met zich meebracht.

Toch bleven de deuren opengaan. De PKN vond een weg om mij te detacheren als ‘predikant met een bijzondere opdracht’ naar Hoop voor Noord en een CGK-gemeente. Ook vanuit de Christelijke Gereformeerde Kerken werd er constructief en positief meegedacht om deze unieke constructie mogelijk te maken. Steeds weer werden de barrières weggenomen en werden we op zo veel manieren en steeds maar weer bevestigd in de overtuiging dat dit – hoe onverwacht ook – de weg was die we moesten gaan.

Voorproefje van de wereldkerk

Hoop voor Noord is een multiculturele geloofsge‍meenschap in het hart van Amsterdam-Noord. Wie op zondagochtend de drempel over stapt, stapt een andere werkelijkheid binnen. Je ziet er een prach‍tige afspiegeling van Gods wereldkerk met mensen met wortels in Suriname, Ghana, Iran, Pakistan en talloze andere windstreken. Een diversiteit die een voorproefje is van het visioen uit Openbaring 7:9, waar een onafzienbare menigte uit alle volken, stammen en talen voor de troon van het Lam staat.

In een tijd waarin polarisatie, uitsluiting en leegloop de kerk niet onberoerd laten, dwingt deze diver‍siteit ons voortdurend naar het enige fundament en centrale punt van de kerk met de enige werke‍lijkheid die hierin standhoudt: Jezus Christus. De onderlinge verschillen in cultuur, opvoeding, taal en politieke kleur van de zusters en broeders zijn vaak levensgroot, maar juist die verschillen dwingen ons en mij om het alleen en volledig bij Jezus te zoeken en te belijden dat de eenheid van de kerk alleen in Hem gefundeerd is. Wij zijn niet één omdat we elkaar zo goed begrijpen, dezelfde achtergrond hebben, dezelfde taal spreken, opvoeding hebben gehad of omdat we hetzelfde karakter hebben, maar omdat het een eenheid is die verborgen ligt in Christus Zelf. Het lijkt een mysterie dat niet makke‍lijk te doorgronden is, maar hoe sterker de onderlin‍ge verschillen, hoe meer we met elkaar de hoogte en diepte van het geloof in Jezus Christus ontdekken en verlangen om elkaar nog dieper en breder daarin te zoeken en gevormd te worden. In Galaten 3:28 staat: “Daarbij is het niet van belang dat men Jood is of Griek; daarbij is het niet van belang dat men slaaf is of vrije; daarbij is het niet van belang dat men man is of vrouw; want allen bent u één in Christus Jezus.”

De rauwheid van de stad

Toen wij als gezin de overstap maakten, wisten we dat we in een dynamische omgeving terecht zouden komen. Maar dat de ‘Hoop’ in onze naam elke dag zo bevochten zou zijn, hadden we niet verwacht. In Amsterdam-Noord ontmoeten we het leven in al zijn rauwheid. Dagelijks worden we geconfronteerd met de gebroken werkelijkheid. Ik ontmoet mensen die kampen met diepe rouw, met fysieke of mentale pijn, met knellende financiële zorgen of de totale uitzichtloosheid van het leven zonder (t)huis.

Soms is het ronduit pijnlijk en huilt mijn hart om te zien en te horen hoeveel verdriet er schuilgaat ach‍ter een lach. Het dwingt ons als gemeente om een ‘gemeenschap van het kruis’ te zijn. Hier hoeven we de schone schijn niet op te houden en ons mooier voor te doen; we redden het simpelweg niet alleen en dat maakt onze en mijn handen leeg. Juist in die rauwe gebrokenheid wordt de boodschap van het Evangelie het scherpst: Jezus is niet gekomen voor gezonde mensen, maar voor zieken. Onze roeping is daarom even simpel als complex: naast de ander gaan staan in zijn of haar nood en in die diepte roe‍pen en soms schreeuwen naar God (Psalm 130:1).

Loutering en heilig ongemak

De ontmoeting en het optrekken met broeders en zusters uit andere culturen werkt louterend. Veel van wat wij doen en geloven – ook in de kerk – is zonder dat we het ons bewust zijn cultureel bepaald. Wanneer die gewoonten bevraagd wor‍den, nodigt dat uit tot een hernieuwde verhou‍ding tot je geloof en je relatie met God Zelf. Het maakt mij nederig. Zo ben ik meer dan eens diep geraakt door het hartstochtelijke gebed van een Afrikaanse broeder, maar ook het ootmoedige gebed van een Iraanse zuster. Het houdt mij een spiegel voor over mijn eigen beperkte gebedsle‍ven en hoezeer ik de gemeenschap nodig heb om meer en meer ingewijd te worden in het leven met Jezus Christus.

Waar is ons thuis?

De dagelijkse omgang met mensen die gevlucht zijn, die zich voortdurend zorgen maken over hun dierbaren in brandhaarden als Iran of de christen‍vervolging in Pakistan, die geen huis hebben om de nacht door te brengen, stelt mij continu de vraag: waar is ons thuis? Het besef dat we hier op aarde slechts vreemdelingen en bijwoners zijn, wordt steeds meer een diepere realiteit. Juist in dat diepe besef van vreemdelingschap ontstaat er een vuriger gebed om de komst van Gods Koninkrijk en komt er verlangen naar Jezus alleen.

Hoop voor Noord is een gemeenschap van mensen die op de een of andere manier ingewonnen zijn door de liefde van Jezus en die het van Zijn genade moeten hebben. Dat geeft een diep verlangen dat Psalm 27:4 zo treffend verwoordt:

Eén ding heb ik van de HEERE verlangd, dát zal ik zoeken: dat ik wonen mag in het huis van de HEERE, al de dagen van mijn leven, om de lieflijkheid van de HEERE te aanschouwen en te onderzoeken in Zijn tempel.

Mijn eerste indrukken na deze overstap? Hoop voor Noord is een plek waar het echte, soms schurende en gebroken leven en het bevrijdende geloof elkaar telkens in de ogen kijken. Het is een voorrecht om te zien dat mensen, ondanks alle tegenslag, steeds weer de weg van het geloof durven gaan. Ik zie met verwondering uit naar de verhalen die God de komende tijd in Amsterdam-Noord en in de levens van mensen nog meer gaat schrijven. Want we mo‍gen op Gods belofte vertrouwen: Hij laat niet los wat Zijn hand begon.