Verpleegkundige Joï Westhoff wil trouw blijven aan haar roeping

Wat betekent het voor u om ‘geroepen’ te zijn in uw werk?
“Als obstetrieverpleegkundige begeleid ik vrouwen tijdens de zwangerschap, bevalling, kraamperiode en in de zorg voor hun pasgeborene. De geboortezorg heeft mij al van jongs af aan aangesproken; een bijzondere plek waar nieuw leven begint, maar waar ook zorgen kunnen zijn. Toen de vacature op mijn pad kwam, heb ik dit in gebed bij God neergelegd. Tijdens het sollici‍tatieproces ervaarde ik veel rust, waardoor ik wist dat het aannemen van deze baan de juiste keuze was.”

Wat merken collega’s concreet van uw roeping?
“In de geboortezorg heb je vaak te maken met ethische dilemma’s, zoals autonomie van de patiënt versus foetaal welzijn, of zwangerschapsafbrekingen onder de 24 weken. Ik ben voorzichtig met het uiten van mijn standpunten, maar als er naar mijn mening gevraagd wordt, probeer ik te antwoorden vanuit een Bijbelse visie. Dat is lastig, want het maakt je kwetsbaar. Maar het is ook belangrijk dat collega’s mijn visie en roeping kennen.”

Wanneer ervaart u wrijving tussen roeping en de praktijk van het werk?
“In de huidige maatschappij worden veel dingen als ‘normaal’ beschouwd. Wanneer mensen daarvan afwijken, merk ik vaak onbegrip. Zo zien veel pati- ënten en collega’s het meewerken aan zwanger‍schapsafbrekingen op medische indicatie vóór 24 weken als onderdeel van het vak. Vaak hoor je: ‘Het is de keuze van de ouders, niet de mijne.’ Toch voelt dit voor mij als een flinterdunne grens tussen deel‍nemen aan het proces en trouw blijven aan mijn christelijke roeping. God beslist immers over leven en dood, niet wij als mensen.”