Column Pieter Grinwis
Ontmoet iemand eerst voordat je hem tegenkomt
Samenleven met verschil is een hele kunst. Zeker in een tijd waarin polarisatie toeneemt. Nu is er wat mij betreft niets mis met inhoudelijke polarisatie. Op de inhoud mag en moet het kunnen schuren en botsen; zeker in het politieke debat. Daarin moet helder worden waar je voor gaat en staat. Maar de toenemende affectieve polarisatie baart mij zorgen. Elkaar de waarheid zeggen is namelijk nog wat anders dan elkaar moreel de maat nemen. Een standpunt innemen is nog wat anders dan elkaar verketteren. Het oneens zijn met de ander is nog wat anders dan een hekel aan de ander hebben.
Migratie is helaas het onderwerp waar mensen tegenover elkaar staan met hete hoofden en koude harten. Niet alleen op een verwerpelijke manier op straat, zoals recent in Loosdrecht en Wijk bij Duurstede. Ook in christelijke kring zijn er twee kampen. Niet zelden wordt de asielzoeker de zondebok in tal van redenaties. We voelen allemaal wel aan dat dat niet goed is. Anderzijds, toen de ChristenUniefractie in de Tweede Kamer – in mijn ogen zeer terecht en noodzakelijk – recent de migratiekoers aanscherpte, kregen we niet alleen te maken met mensen in de achterban die het er niet mee eens waren. Nee, onze fractie zou volgens sommigen “meebewegen met rechts-radicaal gedachtegoed” en “een knieval maken voor fascistische knokploegen”. Dat zijn harde woorden richting een fractie die wil opkomen voor gemeenschappen en gemeenschapszin. Woorden die veel verder gaan dan met elkaar verschillen van inzicht op inhoud.
"*" geeft vereiste velden aan