Ambtsdragers vertellen over hun ambt in een druk bestaan

De kunst van regie houden

“Als ondernemer van een advieskantoor en partner van een investeringsbe‍drijf ben ik druk in de weer. Toch maak ik ‘normale’ werkdagen. Hierdoor kan ik mijn kinderen die nog thuis wonen zowel in de och‍tend als in de avond nog zien. Eén middag in de week vertrek ik eerder van mijn werk voor een pastoraal bezoek; ouderen vinden een bezoek in de middag vaak fijn. Hierdoor lopen deze werelden in elkaar over, wat me ook helpt om onder verschil‍lende omstandigheden dezelfde te blijven, in alles afhankelijk van Hem.

Als pastoraal ouderling leg ik regel‍matig huisbezoeken af. Omdat ik in mijn werk bezig ben met financiële en juridische zaken, word ik vaak gevraagd voor dat type vrijwilligers‍werk. Daarom vind ik het mooi dat ik als pastoraal ouderling met weer ander werk bezig ben: ieder mens heeft een weg te zoeken door de vragen van het leven.

Als voorzitter van de wijkkerkenraad heb ik ook het nodige regel- en organisatiewerk te doen. Al met al genoeg te doen dus. Sowieso zeg ik ook weleens nee, bijvoorbeeld tegen taken die mij te veel energie kosten of waar ik niet handig in ben. Ik merk bijvoorbeeld dat anderen veel handiger zijn als het om praktische zaken gaat, zoals helpen bij de rommelmarkt.

Toch blijft het een uitdaging om de balans tussen gezin, ambtswerk en mijn werk te vinden. Ik heb geleerd dat je niet achter de feiten moet aanrennen. Dat geeft onrust en het gevoel dat je wordt geleefd. Het is de kunst om zelf de regie te houden. Gelukkig kan ik goed schakelen tussen de verschillende taken die er te doen zijn. Ik geef belangrijke zaken priori‍teit, zodat ik die zaken kan afstrepen in mijn hoofd. Ter ontspanning sport ik regelmatig, bijvoorbeeld voetballen met mijn zoons.

Door mijn ambtswerk is mijn gezin meer betrokken op de gemeente. Zo kent mijn vrouw veel gemeenteleden en werkt ze mee aan het blad van onze wijkgemeente. Soms komen gastpredikanten na de dienst op bezoek, waardoor ook de kinderen meer betrokken zijn bij het gemeen‍tewerk. Dat vind ik mooi om te zien.

Bij bezoekwerk kom ik voor de an‍der. Ik ervaar dan juist bewogenheid met mensen die worstelen, gevormd zijn of worden door gebeurtenissen in het leven, en waar het allemaal niet zo vanzelf gaat. Ik kan leren van hen die trouw zijn en blijven onder soms moeilijke omstandigheden.

Op andere momenten kan mijn zwakke plek naar boven komen: als ik denk dat mensen geen persoonlijke interesse naar mij toe hebben of ik meen dat mijn intenties in twijfel worden getrokken, trek ik me dat persoonlijk aan en onderzoek ik mezelf te veel. Zelfreflectie is altijd goed, maar het blijft voor mij wel een leerpunt om dit eerder los te laten.

Soms ervaar ik ook concreet Gods leiding. Ik denk bijvoorbeeld aan die keer dat ik onderweg nog even wat moest afgeven, waarbij ik veronderstelde dat ze niet op mijn bezoek zaten te wachten. Ik fietste al langs het huis, maar ging toch terug. Toen ik bij de voordeur kwam, deed iemand de deur open en vroeg mij binnen. Ze zeiden: “Dit is precies het juiste moment!” Een familielid had net een slechte uitslag ontvangen vanuit het ziekenhuis. Met elkaar konden we die zorgen bij de Heere brengen. Het is een voor‍recht om, als je de kracht en gezondheid hebt, een kleine schakel in Zijn gemeente te mogen zijn.

Ik werd en word met regelmaat geconfronteerd met de gebrokenheid van het leven; bij anderen en bij mezelf. In mijn leven ben ik regelmatig bemoedigd vanuit Romeinen 8. Daar lezen we dat we als kinde‍ren van de Vader hopen op de toekomstige heer‍lijkheid. En dat niets ons kan scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere! Dat geeft het juiste perspectief, is ons houvast en geeft kracht.”