Column Marieke den Butter
‘Bij elke column was het zoeken naar woorden van waarheid’
Aan alle dingen komt een eind, zo ook aan het schrijven van columns voor De Waarheidsvriend. Na meer dan tien jaar mag ik van mijn papieren zeepkistje stappen en de pen overdragen. Vele onderwerpen passeerden de revue: van moederschap, kerk en zending tot hemel, hel en zonnevogeltjes. Steeds probeerde ik u mee te nemen in momenten van verwondering, vreugde en verdriet, en samen met u de blik gericht te houden op de eeuwige dingen die men niet ziet (2 Kor. 4:18).
In deze periode van maandelijkse columns zijn er, naast mijn liefste, twee schatten die mij bijzonder nabij zijn geweest: mijn ouders, Hans en Aly Kommers. Als ik worstelde met een onderwerp, sparde ik daarover met mijn vader, die geduldig luisterde en raad gaf. En zodra de column verscheen, volgde er steevast een belletje of appje van mama: “Dat was weer mooi, kind…”
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik voor een grote groep op afstand schreef. Op de een of andere manier verbaasde het mij telkens weer wanneer ik in Nederland kwam en mensen mij aanspraken op iets wat ze gelezen hadden. O ja, dacht ik dan, dat is waar ook. Niet alleen papa en mama lezen de column! Misschien zijn de columns daardoor wel zo persoonlijk geworden. Alle onderwerpen waarover ik schreef, raakten me. Sommige columns vloeiden bijna vanzelf uit mijn pen, terwijl ik andere woord voor woord moest doorworstelen. Sommige kostten veel studie en tranen, andere schreef ik met een glimlach. Bij elke column was het zoeken naar woorden van waarheid, in het geloof dat de Waarheid te vinden is.
"*" geeft vereiste velden aan