Buiten was het donker. Ook binnen was het licht gedempt. Er zat een nachtlampje in het stopcontact. Ik had een opklapbedje gekregen, snel opgemaakt door vlijtige handen. Ik stond erbij te kijken. Het voelde opeens luxe. Ik kon me niet herinneren dat iemand voor mij een bed had opgemaakt. Maar het voelde vooral heel zorgzaam. Dit doen wij voor jou, nu jij hier bent om te waken.
Want zover was het inmiddels. Het zou nu niet lang meer duren, had de arts gezegd. De achterliggende weken was er veel gebeurd. Eerst een val, daarna een operatie. Niet zomaar, maar weloverwogen. We hadden er met elkaar over gesproken. Het zijn de dilemma’s waar je liever ver van blijft. De operatie ging boven verwachting, de revalidatie ook. Tot opeens toch die complicatie kwam. Daarna volgde het gesprek met de verpleeghuisarts. We wisten dat er geen herstel meer zou komen.
Waken bij iemand die gaat sterven, hoe doe je dat? Misschien kwam het ook door de schemer, maar het voelde als heilige grond. Alsof twee werelden elkaar zachtjes raakten. Ooit nam ze een week vrij om te komen helpen na mijn geboorte, zoals ze dat bij meer neefjes en nichtjes had gedaan. Familie ging voor, ook al had ze een baan met verantwoordelijkheden. Zoals zij hielp toen ik het leven binnenkwam, zo mocht ik bij haar zijn nu zij het leven mocht loslaten.