in memoriam
1953-2026
In memoriam: ds. N.M. Tramper
Ruim drie jaar nadat een ernstige ziekte zich had geopenbaard, ontsliep op zaterdag 12 september 2026 Nicolaas Marinus (Niek) Tramper in de leeftijd van 73 jaar. Het was het einde van een intens en werkzaam leven als bioloog, theoloog en schrijver, maar bovenal van dat van een levendig getuige van Christus. Veel en velerlei was zijn werk. Staflid bij IFES, directeur van De Wittenberg, regiocoördinator van de GZB, gemeentepredikant te Vlaardingen, werkzaam bij de Evangelische Alliantie, predikant bij de International Reformed Evangical Fellowship te Delft.
Liefde voor Gods schepping
Niek werd geboren in ’s-Gravenpolder en groeide op in een warm gezin. Al jong werd hij gegrepen door een grote liefde voor de natuur als Gods schepping. Dat resulteerde erin dat hij biologie ging studeren. Een bijzondere liefde ontwikkelde hij voor de vogelwereld. Er zijn geen interessantere schepsels, schreef hij.
Zijn laatste artikel, in de jubileumbundel van de GZB, over zending en ecologie laat treffend zien waar zijn hart lag: grote zorg over de aarde, liefde voor de natuur, tegelijk vol van de hoop dat Christus daar eenmaal Zijn totale glans over zal leggen.
Liefde voor God en mensen
In het tweede jaar van zijn biologiestudie raakte Christus hem aan, het was het jaar van zijn bekering. Van toen af werd hij gegrepen door de Bijbel, door de uitleg ervan en de overdracht van de Bijbelse boodschap. Dat kwam tot uiting in de talrijke cursussen, handleidingen en geschriften van zijn hand.
Toen ik eens vroeg wat hij als essentie van zijn leven zag, antwoordde hij: toerusten! En dat heeft hij gedaan. Niek had een geweldige drive om door te geven wat hij zelf ontvangen en gevonden had. Hij wilde altijd iets laten zien. Daarbij vroeg hij vaak veel van zichzelf. Ziek als hij was, reisde hij nog, met de hem kenmerkende wilskracht, naar Tanganyika voor een cursus.
De zending was een belangrijk spoor in zijn leven. In zijn GZB-tijd leerde ik hem van nabij kennen, vooral door de reizen die we samen maakten in Europa en het Midden-Oosten. Niek was altijd uit op een inhoudelijke ontmoeting over culturele verschillen heen. Daarbij was hij punctueel, de punten moesten gemaakt worden, eten kon wel even wachten. Hij was een fijne en inspirerende reisgenoot.
Samen met zijn vrouw Jenny bracht hij gastvrijheid en gemeenschap in praktijk. Soms ook door iemand in huis op te nemen die even geen plek had. In het verlengde daarvan stond, na het emeritaat in 2019, hun werk met Kees en Arianne van Ekris voor de opbouw van een gastvrije monastieke leefgemeenschap in De Wittenberg. In die tijd schreef hij ook zijn mooie boek Onrustig is ons hart. Pleidooi voor aandachtig leven in een veeleisende wereld.
Het was een groot geschenk van God dat Jenny en Niek hun vijftigste trouwdag nog mochten beleven, met hun kinderen en kleinkinderen. Jenny was een baken van rust in het leven van deze onrustige ‘Zeeuwse zwerver’ zoals hij zichzelf noemde. In moeilijke tijden, en die waren er, was er de kracht van een hecht gezinsleven. Dankbaar was hij dat Jenny hem met veel liefde tot het einde toe kon bijstaan.
Vooruitzicht
Tijdens zijn ziekte schreef hij nog een fijnzinnig boekje: Liefde, lijden, leven. Ondanks zijn steeds zwaardere ziekte en de toenemende pijn kreeg hij geestelijk veel rust. Hij was goedsmoeds en dankbaar. Toen we in een van de laatste gesprekken herinneringen ophaalden, zette hij ineens de knop om. “Nu richt ik mij op de toekomst.” En zijn ogen straalden. Vanwege Christus Die hij zou ontmoeten. En vanwege de schepping die nu nog zucht, maar die zal delen in de glorie van God en het Lam. Hemelvaartsdag beleefde hij dit jaar heel intens.
Hij sprak vanuit zijn Zeeuwse jeugd met Psalm 42 in de berijming van Datheen:
Als een hert gejaagd, o Heere, Dat verse water begeert, Alzo dorst mijn ziel ook zere Naar U, mijn God, hooggeëerd, En spreekt bij haar met geklag: O Heer, wanneer komt die dag, Dat ik toch bij U zal wezen, En zien Uw aanschijn geprezen.