Boekbespreking
Gendergids stelt actueel thema aan de orde
Toen ik in de jaren negentig deel uitmaakte van het bestuur van het Lindeboom Instituut, kwam er een vraag binnen van een predikant over transseksualiteit. Een jongen uit zijn gemeente wilde een meisje zijn en overwoog in transitie te gaan. De vraag was toen tamelijk uniek. Inmiddels zijn er tientallen jongeren die van geslacht willen veranderen. Waarom willen zo veel mensen dit? En is het verantwoord?
Voor me ligt het boek Gendergids. Navigeren in het landschap van gender, identiteit en zorg . Het is een publicatie van het Lindeboom Instituut en de NPV. De meeste lezers zullen beide organisaties wel kennen. De NPV richt zich op pati- ëntenbelangen en het Lindeboom Instituut houdt zich bezig met de wetenschappelijke doordenking van allerhande medisch-ethische vragen. In dit boek gaat het over genderdysforie en alles wat daarmee samenhangt.
Dat het thema actueel is, zal niemand ontgaan. Regelmatig halen items uit de genderproblematiek de publiciteit. Zo berichtte de NOS recent dat een transvrouw (biologisch een man) niet meer mocht meedoen met de dartsport. Denk ook aan de ophef over transvrouwen die zich willen omkleden in dameskleedkamers. Of aan de Kamervragen voor toenmalig minister Hugo de Jonge, toen bleek dat in een wetsvoorstel het woord ‘moeder’ was verdwenen.
Dit zijn zomaar een paar voorbeelden die verband houden met dit thema. Ze illustreren tegelijk wat de praktische en juridische consequenties zijn wanneer het biologische onderscheid tussen mannen en vrouwen ondergeschikt wordt gemaakt.
Ontwikkeling
Tijdens de studie geneeskunde leerde ik al dat er incidenteel kinderen worden geboren waarbij het geslacht niet duidelijk is. Soms moesten ouders keuzes maken, wat gevolgd werd door voorzichtig medisch beleid. Dan is er biologische onduidelijkheid. Maar dat is niet het speerpunt van dit boek. Hier gaat het om identiteit, dus dat iemand zich niet thuis voelt in een overigens gezond lichaam.
Die problematiek kwam vroeger ook al voor. Lichamelijk waren er geen afwijkingen, maar de persoon identificeerde zich met de andere sekse dan zijn lichaam aangaf. Dat had soms trieste gevolgen, zoals depressies en eenzaamheid. Het werd toen geduid als een psychiatrische stoornis. In het algemeen was de chirurg zeer terughoudend om operatief mee te gaan in de wens tot geslachtsverandering.
"*" geeft vereiste velden aan