
Zondag is de laatste van dit kerkelijk jaar. Eeuwigheidszondag. In het licht van onze vergankelijkheid oefenen we ons in het wachten op de eeuwige God. Dit keer met Job die wacht op zijn graf.
Het klinkt nogal rauw: “Als ik ergens op wacht, dan op mijn graf.” Het graf is mijn huis. Hoe diep moet je zitten om zoiets te zeggen. Je voelt de eenzaamheid in Jobs woorden. Zijn vrienden zitten zwijgend bij hem, verstomd door zijn lijden. Maar dan gaan ze spreken: over Gods rechtvaardigheid en Jobs zonden, orthodox en goedbedoeld. Ze maken het alleen nog maar erger. Jullie zijn allemaal moeitevolle vertroosters, zegt Job tegen Elifaz.
Dat kan overigens herkenbaar zijn. Verdriet en rouw kunnen immers eenzaam maken. Ook vandaag zijn er die goedbedoelde woorden van mensen als Elifaz. Misschien herkent u het dat mensen moeitevolle vertroosters zijn. Juist aan het einde van het jaar kan het allemaal terugkomen: flarden van gesprekken, woorden die bleven hangen. Je was op zoek naar troost, maar mensenwoorden waren zo hard. Al bedoelden mensen om je heen het goed.
Job zit er helemaal doorheen. Hij klaagt: “Mijn dagen zijn voorbijgegaan; mijn plannen zijn mij ontrukt, de verlangens van mijn hart.” En dan komen de woorden van onze tekst: “Als ik wacht, zal het graf mijn huis zijn.” Wachten. Dat is in de Bijbel doorgaans een hoopvol woord. Maar bij Job niet. Zijn hoop is letterlijk de grond ingeslagen. Ik wacht op een graf als mijn huis. Het kan trouwens nog rauwer: het graf als je vader en de maden als je moeder en zuster. Een macaber gezelschap.

