Dat een loopbaan in het centrum van de wereldpolitiek als een roeping van God beleefd kan worden, blijkt uit het leven van Dag Hammarskjöld. Hij was van 1953 tot zijn dood in 1961 secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Zijn betrouwbaarheid maakte destijds indruk in de wereld.
Hammarskjöld stond bekend als een gereserveerd man, die nauwgezet zijn taak waarnam en probeerde tot rechtvaardige en, waar dat maar enigszins mogelijk was, vreedzame oplossingen van conflicten te komen. Waar inzet van militaire middelen nodig was, hield hij daar persoonlijk toezicht op. Bij een inspectiereis naar Congo kwam hij om bij een vliegtuigongeluk. Hiervan is de toedracht nooit volledig opgehelderd.
De integere wijze waarop hij zijn ambt vervulde, liet diepe indruk in de wereld na. Na zijn dood werden in een hotelkamer in New York aantekeningen over zijn innerlijk leven teruggevonden die uitgegeven werden onder de naam Merkstenen (stenen langs de weg die dienen om plaats en richting aan te geven). Daaruit blijkt dat hij zijn politieke loopbaan beschouwde als een weg waartoe hij geroepen was door God. “De weg, je zult hem volgen”, schrijft hij. “Het geluk, je zult het vergeten. De kelk, je zult hem ledigen. De smart, je zult haar verbergen. Het antwoord, je zult het leren. Het einde, je zult het dragen.” Daar zit heel zijn loopbaan in. “Uw naam worde geheiligd,” bad hij, “niet de mijne. Uw Rijk kome, niet het mijne. Uw wil geschiede, niet de mijne. Geef ons vrede met U, vrede met mensen, vrede met onszelf, en bevrijd ons van vrees.” Over roeping gesproken.
Naar de koningen
In Handelingen 9:15 wordt van Paulus gezegd dat hij een kruik is, door Christus uitgekozen, om Zijn Naam daarin voort te dragen voor het oog van “de heidenen en de koningen” en van de “Israëlieten”. Christus met Paulus als kruik op Zijn hoofd om Zijn Naam door de wereld te dragen.
Dat het Paulus’ roeping was de Naam van Christus de volkerenwereld in te brengen is algemeen bekend. De reizen die hij daarvoor maakte, worden beschreven in Handelingen. Dat gezagsdragers (“koningen”) een aparte doelgroep voor het Evangelie vormen, en dat het tot Paulus’ roeping behoorde ook met hen de confrontatie aan te gaan, is minder bekend geworden. Maar het boek Handelingen laat het duidelijk zien: de hoofdstukken 13 tot en met 20 beschrijven Paulus’ zendingsreizen, vanaf hoofdstuk 21 zien we hem met gezagsdragers in gesprek. Aan het eind zien we hem in Rome, wachtend tot hij voor de keizer mag verschijnen, op wie hij een beroep heeft gedaan. Of het daadwerkelijk tot een ontmoeting met de keizer is gekomen, vertelt het boek Handelingen niet, maar dát het Evangelie naar de koningen moet, is duidelijk.
"*" geeft vereiste velden aan