Predikantenreis naar Malawi

In De Waarheidsvriend van 28 november schrijven ds. E. van den Noort en ds. G.H. Molenaar over de reis die de GZB met ongeveer tien predikanten naar Malawi maakte. Hier als aanvulling een impressie van ds. T.W. van Bennekom uit Goes.

Een zondagmorgen in Koche, Malawi (17 november)

Het is zondagmorgen in Koche, een dorp in het zuiden van Malawi.
Donkere wolken pakken zich samen boven het dorp.
In de verte hoor ik het onweer.
Zal het langverwachte regenseizoen beginnen?
Zullen er stromen “van Levend water” neervallen?
Zo werkt immers de Heilige Geest, als water op een dorstige ziel.

Ik zit voor de pastorie van de predikant.
Wat een verschil met onze pastorieën.
Twee kamers, twee kleine slaapkamers, een rommelhok, maar een keuken kan ik niet ontdekken.
Voor mij ligt de geasfalteerde rijweg.
Vanaf de weg lopen de paden naar de huisjes.
Het is hier ook echt zondag. De drukte van het verkeer is er niet.
Jongeren en ouderen lopen naar hun kerk.
De een gaat naar de R.K.-kerk, de ander naar “Living water”, een volgende naar de kerk van de Nazireeërs.
Mensen lopen zo langs de pastorie naar de kerk van de CCAP, de presbyteriaanse kerk in Malawi.

Voor mij lopen geiten, op zoek naar wat eetbaars.
Een kip loopt met haar ene kuikentje wat mieren op te pikken.
Moederkip tokt en parmantig loopt het eenzame kuikentje achter moederkip aan.
Zij kijkt achterom zorgdragend voor haar “kind”
Even verderop loopt een kip met wel elf kuikens.
Ook zij zorgt voor haar kroost.

Onder een boom wachten wat kerkgangers op elkaar.
Ouderlingen komen naast me zitten en maken een praatje.

Hoe anders is dit dan een zondag in Nederland.
Wat zijn er in ons land een wegen, wat een drukte van verkeer.
Mensen die op weg gaan als het mooi weer is, onrust.
Wat een activiteiten die buiten het kader van het Woord vallen.
Wie heeft hier geld om een auto te kopen, of een fiets?
Wie hier een taxi wil huren moet op een verlengde bagagedrager van een fiets zitten met de benen op de stepjes.
Vreemd om op zo’n fietstaxi te zitten.

Ik loop naar de kerk en geniet van de rust, van de geiten, de kippen.
En ook van de kleurrijke kleding.
De kerk die we bezoeken is nieuw.
De kerk is nog niet afgebouwd, dit gebeurt als er voldoende geld is.
De gemeente groeide zo dat de ruimte te klein werd.
De oude kerk is veranderd in een school.
De kerk groeit in Malawi.

Voor de kerk zitten twee groepen in de schaduw.
Ze krijgen catechisatie.
De ene groep bestaat uit jongeren, die zich losweken van de Islam.
De andere groep uit volwassenen, die de Islam vaarwel hebben gezegd.
Ze hopen op een zondag in december gedoopt te worden.
Ze zijn geraakt door het geloof van hun dorpsgenoten, die zo anders met elkaar omgingen dan zij gewend waren. Ze werden geraakt door het Woord, door de kracht van de Geest, door het Levende water.

Een jonge vrouw had in een droom de stem van Jezus gehoord.
Het was Zijn liefdevolle stem.
Bang was ze om hierover te praten.
Ze had Die stem tot zwijgen gebracht.
De stem kwam terug…en ze kwam naar de kerk, naar deze kring, die daar buiten zit om verder onderwijs te ontvangen.
Ze geloofde in de Heere Jezus, de Redder van haar leven.

Zo volgde zij de Heiland.
Ze ging achter Hem aan, zoals dat ene kuikentje.
Ze hoorde Zijn stem.
Zijn aandacht en liefde gingen naar haar uit.

Haar vader en moeder waren er niet blij mee, het gaf verdriet.
Ze kende de woorden uit Lukas 14 : 26, waar het gaat over het verlaten van eigen vader, moeder, vrouw, …. waar het gaat over het kruis dragen achter Christus aan.

Collega Schaafsma mag zegen op zijn werk zien.
Hij werd door de kerk CCAP gevraagd om mensen wegwijs te maken, om hen in hun omgeving te benaderen vanuit de liefde van Christus.
De G.Z.B zond hem uit.
Meer dan 1000 mensen kwamen tot geloof in Christus, zoals die jonge vrouw.

De kerkdienst in Koche begint om 8.00 uur, maar de kerkgangers in Malawi hebben de tijd. Langzaam stroomt de ruimte vol.
De gemeentezang beperkt zich tot drie liederen.
De koren vormen een belangrijk onderdeel tijdens de dienst.
Ze brengen ook een bijbelse boodschap.
Het is niet alleen de stem, die zingend het woord brengt, maar ook de expressie van de vreugde in het geloof is te zien in de bewegingen met handen, benen en hoofd.
Een soort dans.
Dat is wel even opkijken voor een Hollandse dominee.

Toch lees ik in Psalm 47 : 2: “Al gij volken! klap in de handen.”
Dat zal toch een prachtig geluid geven!
Lees ik niet in Exodus 15 : 20 over de zuster van Mozes, die een tamboerijn in de hand nam en al de vrouwen gingen achter haar aan met tamboerijnen en reidans.
Zo ging het daar met Mirjam en de vrouwen.
Zo kan het ook vandaag in de CCAP in Malawi.
Zingen over de vreugde van het heil in Christus, met hart en ziel, met handen en voeten.

De kerk in Koche is inmiddels vol als het Woord van God wordt gelezen.
Er wordt geluisterd… naar de preek.
Er wordt “amen” en “ halleluja” geroepen onder de preek.

Soms vrees ik dat de woorden van de Heere Jezus voor ons in Nederland van toepassing zijn. Hij sprak vol passie en met verdriet: “Jeruzalem, Jeruzalem, u die de profeten doodt en stenigt wie naar u gezonden zijn! Hoe vaak heb Ik uw kinderen bijeen willen brengen, op de wijze waarop een hen haar kuikens bijeenbrengt onder haar vleugels, maar gij hebt niet gewild.”

Wat een zorg van de Heere Jezus over de volken en ook blijvend voor Israël.
Zichtbaar in de hen met haar kuikens.
Daar, onder de vleugels waar de warmte van de kloek voelbaar is.Wat een liefde van Christus om wereldwijd zondaren dichtbij het hart van God te brengen. In Malawi, in Nederland en overal!