Ds. P.F. Bouter overleden, dienaar van de kerk

Het ontslapen van ds. P.F. Bouter op 15 januari 2018 slaat op aarde een diep gat. Allereerst in de kring van zijn vrouw en kinderen, met wie wij in deze dagen van rouw van harte meeleven. Waar zij zich een intens liefhebbende man en vader zagen ontvallen, verliest de kerk in ds. Bouter een gedreven en gedegen dienaar van het Woord van Christus.

Zo hebben wij hem in de kring van ons hoofdbestuur leren kennen. Toen hij in 2008 tot bestuurslid werd verkozen, kenden wij hem met name van zijn proefschrift over Athanasius van Alexandrië en zijn uitleg van de Psalmen en ontvingen wij in ds. Bouter een theoloog die de kennis en traditie van de Vroege Kerk inbracht. Daar hebben we als bestuur en vereniging veel vruchtbaars in ontvangen. Allereerst denk ik aan het kerkelijk denken dat hij zo vaak in onze vergaderingen vertolkte.

Kerkelijke denken
Dit kerkelijke denken bestond uit een grote liefde voor de kerk der eeuwen als geschenk van de Heilige Geest, een grote liefde voor haar belijdenis en traditie en daardoor ook uit een onophoudelijk pleidooi voor katholiek-gereformeerd denken. Ds. Bouter had de gave om de waarde van deze katholieke traditie van de kerk in positieve woorden te vertolken voor het kerk-zijn vandaag en in de nabije toekomst. Als voorbeeld zou ik hier zijn visie op het eigene van man, vrouw, huwelijk en ambt willen noemen. Wonderlijk, hoe het katholieke en het bevindelijke daarbij samenvloeiden. Keerzijde van de liefde voor de kerk was het lijden aan de kerk, de zorg om de weg van de Protestantse Kerk in Nederland. Als de Protestantse Kerk zich niet meer verhoudt tot haar katholiek-gereformeerde identiteit en geschiedenis, gaat zij een donkere toekomst tegemoet. ‘De kerk is in nood’, zei ds. Bouter op zijn ziekbed tegen me, ‘in grote nood’. Hoe graag had hij daarom de kerk blijvend gediend.
Een andere kernovertuiging uit de kerk der eeuwen die ds. Bouter herhaaldelijk inbracht, was de betekenis van de Psalmen voor alle generaties. Mede door zijn aansporingen heeft het hoofdbestuur een commissie in het leven geroepen tot herziening van de Psalmberijming. Als commissielid bestudeerde hij zelf minutieuzer dan wie ook de grondtekst, de melodieën en de berijmingen, met als conclusie: het móet mogelijk zijn! En wat zijn de Psalmen vol van Christus, en van Zijn Vader, en van de Heilige Geest! Het volle heil van God wordt er in uitgevouwen tot in ons hart.

Onbegrepen weg
Als ik daarbij ook noem dat ds. Bouter na het overlijden van ds. B.J. van Vreeswijk vele jaren zijn beste kennis en krachten heeft gegeven aan de correcties op de Herziene Statenvertaling én als redactielid van onze Artiosreeks zijn brede en gedegen theologische kennis inbracht, wordt een indrukwekkende ijver zichtbaar voor de kerk en voor het werk van de Gereformeerde Bond.
In de kring van het hoofdbestuur zullen we hem erg missen. De weg van de Heere is voor zijn gezin en voor ons een onbegrepen weg. Het staat Hem vrij Zijn dienaren tot Zich te roepen wanneer Hij wil, zoals de Geest ook Filippus wegnam bij de kamerling (het gedeelte waarmee ds. Bouter in 2016 zijn intrede deed in Bergambacht). Er is een onbeschrijfelijke mengeling van intens en bitter verdriet om zijn heengaan en tegelijk de dankbare herinnering aan het zoete en Christus-verheerlijkende getuigenis waarmee onze broeder tot zijn God en Heiland is opgenomen.

Laatste preek
Ds. Bouter hield, zonder het zich bewust te zijn, op 6 augustus 2017 zijn laatste preek. Bij geval zat ik onder zijn gehoor. De preek ging over Eutychus, die tijdens een preek van Paulus dodelijk uit het raam viel. Het typeerde ds. Bouter dat hij benadrukte dat Paulus na het wonder van Eutychus’ opwekking ‘gewoon’ door preekte. De prediking van Christus moet voortgaan, ook na hoogte- en dieptepunten. Christus bouwt Zijn gemeente immers niet op Zijn dienaren, maar op hun verkondiging. Dat is de verkondiging van Gods genade, waardoor een zondaar in leven en sterven geborgen wordt. Van harte bidden wij dat de kerk bij deze prediking bewaard en teruggebracht wordt. In liefde en dankbaarheid zullen we daarbij ds. Bouter en zijn werk gedenken. Als hoofdbestuur bidden wij zijn vrouw, Wilma, de (klein)kinderen en familie, maar ook de gemeente te Bergambacht Gods vertroostende nabijheid toe.
Ds. A.J. Mensink, voorzitter