Hoe kun je een nieuw studiejaar beter beginnen dan vier dagen op het prachtige landgoed Mennorode in Elspeet, samen met 72 (!) theologiestudenten nadenkend over het thema ‘Verzoening als hart van het heil’? Mooier kan het haast niet! Met veel vreugde kijk ik terug op wat we hebben geleerd, op de onderlinge gezelligheid en op de banden die tussen studenten zijn ontstaan of verder zijn verdiept. Tegelijk geeft de week nieuwe motivatie om het komende studiejaar weer flink aan de slag te gaan.
De week begon met een hartelijke ontvangst door ds. S. Doolaard en zijn vrouw. Deze gastheer en -vrouw weten daadwerkelijk wie ze voor zich hebben. In de weken ervoor hebben ze van iedere student een korte biografie doorgenomen. Het typeert meteen hun betrokkenheid, want ook gedurende de rest van de week zorgen zij ervoor dat alles op rolletjes loopt en staan zij klaar voor pastorale begeleiding. Daarvoor past namens alle studenten een woord van grote dank.
De toon voor de week werd direct bij de opening door ds. J.A.W. Verhoeven gezet met de woorden uit 1 Johannes 4: ‘God is liefde’ (zie kader). Gedurende de week werd het thema van de verzoening vanuit allerlei theologische vakgebieden belicht: Bijbelwetenschappen, dogmatiek, kerkgeschiedenis, homiletiek en praktische theologie. Ik heb genoten van die verschillende invalshoeken en deel graag een mooie ontdekking, een spannend moment tijdens een vragenronde en iets waar ik nog verder over wil nadenken.
Naderen
Dr. A.J. van den Herik maakte in zijn lezing duidelijk hoe onmisbaar het Oude Testament is om de verzoening goed te begrijpen. Hoe kunnen we bijvoorbeeld de woorden van Johannes over Jezus – “Zie, het Lam van God” – verstaan zonder de achtergrond van het Oude Testament te kennen? Dr. Van den Herik liet zien dat offeren in Leviticus alles te maken heeft met naderen: de heilige God Zelf overbrugt in de offerdienst de afstand en baant de weg om tot Hem te naderen. Van daaruit trok hij de lijn naar de schrijver van de Hebreeënbrief: “Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade.” Persoonlijk was ik opnieuw onder de indruk van Gods heiligheid en van het wonder dat wij door het verzoenende werk van Jezus Christus nu met vrijmoedigheid tot Hem mogen naderen.
Kan God veranderen?
Na de dogmatische lezing van prof. dr. H. van den Belt ontstond tijdens de uitgebreide vragenronde een spannend gesprek over de zogenoemde Umstimmung in God. Kan God veranderen? Hoe verhouden Zijn liefde en toorn zich tot elkaar? En wat betekent het bijvoorbeeld wanneer in de Psalmen gesproken wordt over Gods toorn en vervolgens over Zijn genade? Is dat alleen de geloofsbeleving van de psalmist, of zegt het ook iets over God Zelf? In dat gesprek kwam scherp naar voren Wie God is en wat wij werkelijk van Hem kunnen kennen. De geopenbaarde dingen zijn voor ons, maar de verborgen dingen zijn voor de HEERE (Deut. 29:29). We moeten God uiteindelijk God laten, hoe lastig dat voor ons denken soms ook is. Juist dat vond ik leerzaam: er komt een punt waarop we moeten erkennen dat wij God niet in de vingers krijgen en Hem niet kunnen doorgronden, terwijl Hij ons wel volkomen doorgrondt. Hij is de hoogverheven God, Die ons denken altijd te boven blijft.
"*" geeft vereiste velden aan