“Yes madame, I ám… in heaven.” Het floepte eruit voordat ik besefte wat ik zei. Ik was op doorreis van Washington naar Durham. De jaarlijkse vergadering van Prison Fellowship International zat erop en de dinsdag erop zou ik spreken op Duke University. Een mooie gelegenheid om de voetsporen van Stonewall Jackson te volgen, generaal van de Confederatie tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865). Een bloedige strijd die naar schatting minstens 750.000 mensenlevens kostte. Hartverscheurend.
Na een bezoek aan het slagveld van Manassas, waar Jackson de bijnaam Stonewall kreeg omdat hij met zijn brigade als een stenen muur standhield, reed ik naar zijn voormalige hoofdkwartier in Winchester, nu een pittoresk museum. “Wat brengt u hier?” vroeg de gids. Toen ik vertelde dat ik was uitgenodigd om te spreken op Duke University, zei ze vol respect: “So, you must be very famous then…” Dat wakkerde mijn verlegenheid aan en voordat ik het wist, floepte het antwoord eruit. “Bekend zijn in de hemel is inderdaad het belangrijkste”, zei ze beleefd.