'Laat euthanasie niet wennen'
Column Elise van Hoek-Burgerhart
Vorig jaar kregen ruim 10.000 mensen euthanasie, zo bleek uit de laatste cijfers. Veel reuring veroorzaakte dit niet. De tijd is voorbij dat mensen er wakker van liggen. En als er al iemand wakker ligt, dan is het mogelijk die huisarts die de druk voelt van kinderen die de euthanasieverklaring van pa nu echt uitgevoerd willen zien.
Zo’n 6 procent van de mensen in ons land sterft inmiddels door euthanasie. Daarnaast stoppen jaarlijks naar schatting 5800 mensen actief met eten en drinken, met de dood tot gevolg. Dit is zo’n 3,5 procent van het totale aantal sterfgevallen per jaar. En dan is er nog de tragiek van suïcide, ook onder jonge mensen.
Critici zullen zeggen dat je deze cijfers niet op één hoop mag gooien. Van euthanasie maakten we een schone, comfortabele medische ingreep omringd door liefdevolle familieleden. Dat kun je toch niet vergelijken met een eenzame, rommelige dood? Het gaat om heel verschillende situaties en mensen. Ik waag het te betwijfelen. Is de zonnige bries van autonomie en zelfbeschikking ook niet mede de aanstichter van de gure wind van hopeloosheid en overbodigheid?
Slechts één zee scheidt ons van onze Britse buren. Maar hoe anders is daar de sfeer. De laatste tijd woedt daar een stevige discussie of euthanasie bij terminale ziekten toegestaan zou moeten zijn. Tegenstanders van diverse pluimage pakken het podium en spreken hun afschuw uit over een wet die een gevaar vormt voor kwetsbaren. Veel artsen en anderen maken zich al jaren sterk voor palliatieve zorg. Dat zorgt voor de intrigerende werkelijkheid dat – hoewel ook dit land sterk seculier is – euthanasie absoluut de acceptatie mist die er in ons land is. Of kunnen we bij ons inmiddels spreken over onverschilligheid?
Met kale cijfers lopen we per definitie achter de feiten aan. Achter elk cijfer gaat iemand schuil, een medemens, die sterven verkoos boven leven. Als we daaraan wennen, als we daar stil en onverstoorbaar onder blijven, is er misschien ook iets anders gestorven. De christelijke en kostbare overtuiging, diep vanbinnen, dat elk mens van waarde is.
Euthanasie mist bij de Britten absoluut de acceptatie die er in ons land is