Hervormingsdag op 31 oktober en Dankdag voor gewas en arbeid op 4 november lijken weinig met een graf te maken te hebben. Toch brengt juist de begrafenis van de Heere Jezus ons bij het hart van beide dagen.
Mattheüs vertelt sober over het sterven van de Heiland en over wat er daarna gebeurt. Als het avond wordt, gaat Jozef van Arimathea, lid van het Sanhedrin, naar Pilatus en vraagt om het lichaam van Jezus. Hij was uit angst discipel in het verborgene. Maar nu de twaalf gevlucht zijn, kan hij niet langer zwijgen. Hij zet zijn positie, misschien zelfs zijn leven, op het spel en maakt zich onrein voor het Pascha. De liefde tot Christus gaat hem boven alles. Hij wikkelt het lichaam in zuiver linnen, in schril contrast met de purperen spotmantel, en legt het in zijn eigen nieuwe graf, uitgehouwen in de rots.
Specerijen
Ook Nicodemus, die eerst ’s nachts tot Jezus was gekomen, komt nu voor de dag. Hij brengt honderd pond specerijen mee, zoals dat bij koningen gebruikelijk was. Zo zorgt de Vader voor een koninklijke begrafenis van Zijn Zoon en wordt Jesaja 53 vervuld: Hij is bij de rijke geweest in Zijn dood.
De begrafenis onderstreept wat de Catechismus belijdt: Christus is werkelijk gestorven. Dat is ongehoord. Volgens het Oude Testament horen God en de dood niet bij elkaar: wie zal U in het graf loven? De stem die Lazarus uit het graf riep, zweeg. Hij Die het Woord is, moest zwijgen. Zo diep is Hij gegaan: van de kribbe tot in het graf doorleefde Hij ons zondaarsbestaan en droeg Hij alle gevolgen van de zonde.